اعتراف
چگونه مسیحیان باید برای اعتراف تعلیم داده شوند.
اعتراف چیست؟
اعتراف از دو بخش تشکیل میشود. یکی آنکه گناهان خود را اعتراف میکنیم؛ و دیگر آنکه از شبان، آمرزش را دریافت میکنیم، زیرا این آمرزش بهراستی از سوی خدا اعلام میشود؛ بیهیچ تردیدی، بلکه با ایمانی استوار، باور داریم که بهواسطه آن، گناهان ما در حضور خدای آسمان آمرزیده میشوند.
چه گناهانی را باید اعتراف کنیم؟
در حضور خدا باید به همه گناهان خود اقرار کنیم، حتی به آنهایی که از آنها آگاه نیستیم، چنانکه در دعای ربانی میکنیم. اما در حضور شبان، تنها آن گناهانی را باید اعتراف کنیم که آنها را میشناسیم و در دل خود احساس میکنیم.
این امور کداماند؟
جایگاه خود را در زندگی بر پایه ده فرمان در نظر بگیرید: آیا پدر یا مادر، پسر یا دختر، شوهر یا زن، یا خادم هستید؟ آیا نافرمانی کردهاید، بیوفا بودهاید، سستی ورزیدهاید، خشمگین شدهاید، گستاخ یا ستیزهجو بودهاید؟ آیا با گفتار یا کردار خود به کسی آسیب رساندهاید، چیزی را دزدیدهاید، در چیزی کوتاهی کردهاید یا آن را تباه ساختهاید، یا به هر شکل دیگری زیانی رساندهاید؟
صورت کوتاه اعتراف
به شبان بگو:
شبان محترم، از شما درخواست میکنم اعتراف من را بشنوید و بر حسب اراده خدا آمرزش را بر ما اعلام فرمایید.
من، در حضور خدا، به گناهکاری خود اقرار میکنم و اعتراف مینمایم که در همه گناهان مقصرم. در جایگاه خود وفادار نبودهام، در انجام وظایف کوتاهی کردهام، با گفتار و کردار نادرست دیگران را آزردهام و سبب زیان و رنجش شدهام. از همه اینها توبه میکنم و فیض خدا را میطلبم، و اراده دارم به یاری او زندگی تازهای در پیش گیرم.
سرپرست خانه یا بانوی خانه میتواند چنین بگوید:
بهویژه در حضور شما اعتراف میکنم که فرزندان، خادمان و همسر خود را آنگونه که شایسته است برای احترام نهادن به خدا تربیت نکردهام. با گفتار و کردار ناپسند ناسزا گفتهام و الگوی بدی بودهام. به همسایه خود آسیب رساندهام و درباره او بدگویی کردهام. در معامله انصاف را رعایت نکردهام، کالای نامرغوب فروختهام و از وزن و پیمانه نادرست استفاده کردهام. اعترافکننده باید هر آنچه را نیز که برخلاف فرامین خدا و ناسازگار با جایگاه و مسئولیت خود در زندگی انجام داده است، بر این بیافزاید.
اگر کسی خود را گرفتار این گناهان یا گناهان بزرگتر نمییابد، نباید خود را به زحمت اندازد و در پی جستوجو یا ساختن گناهان دیگر برآید؛ زیرا این کار اعتراف را به عذابی دردناک بدل میکند. بلکه کافی است یک یا دو گناهی را که از آنها آگاه است بیان کند. برای نمونه: «بهویژه اعتراف میکنم که ناسزا گفتهام»، یا «سخنان ناشایست به زبان آوردهام»، یا «در این یا آن مورد کوتاهی کردهام»، و مانند اینها. همین کافی است.
اما اگر کسی هیچ گناهی را به یاد نمیآورد (که البته چنین چیزی ناممکن است)، در این صورت لازم نیست گناه خاصی را نام ببرد، بلکه آمرزش را بر پایه همان اعتراف عمومی که در حضور خدا و نزد شبان انجام میدهد، دریافت کند.
آنگاه شبان چنین بگوید:
خدا بر شما رحم کند و ایمانتان را استوار سازد. آمین.
سپس بپرسد:
آیا ایمان دارید که این آمرزش، آمرزشِ خداست؟
پاسخ داده شود:
«بله، شبان محترم»
آنگاه شبان بگوید:
«پس بر حسب ایمانت با تو رفتار شود. و به فرمان خداوند ما عیسی مسیح، گناهانت را میآمرزم، به نام پدر و پسر و روحالقدس. آمین. با سلامتی برو».
شبان آیات دیگری از کتاب مقدس را نیز میشناسد تا کسانی را که بار سنگینی بر وجدان خود دارند، یا در رنج و وسوسهاند، تسلی داده و دلگرم سازد.
این تنها صورت کلیِ اعتراف برای مردم عادی است.
[سه پرسش پایانیِ این بخش ممکن است مستقیماً به قلم خودِ لوتر نوشته نشده باشند، اما کاملاً بازتابدهنده تعلیم او هستند و در زمان حیاتش در نسخههای کتشیزم کوچک گنجانده شدهاند. ]
اختیار کلیدها چیست؟
اختیار کلیدها، اقتدار ویژهای است که مسیح به کلیسای خود بر زمین عطا نموده است، تا گناهان گناهکارانِ توبهکار را بیامرزد، و آمرزش را از کسانی که توبه نمیکنند، تا زمانی که توبه نمایند بازدارد.
این سخن در کجا مکتوب شده است؟
یوحنای رسول در فصل بیستم چنین مینویسد:
«چون این را گفت، دمید و فرمود: روحالقدس را بیابید. اگر گناهان کسی را ببخشایید، بر آنها بخشیده خواهد شد؛ و اگر گناهان کسی را نابخشوده بگذارید، نابخشوده خواهد ماند»
(یوحنا ۲۲:۲۰-۲۳).
بر پایه این کلمات، ایمان تو چیست؟
ایمان دارم که هنگامی که خادمانِ فراخواندهشدهٔ مسیح، بر اساس فرمان الهیِ او، با ما رفتار میکنند - بهویژه آنگاه که گناهکارانِ بیتوبهای که بر گناه خود اصرار دارند را از جماعت مسیحی کنار میگذارند و آنان را که از گناهان خود توبه کردهاند و میخواهند بهتر زندگی کنند آمرزش میبخشند - این کار به همان اندازه معتبر و یقینی است، حتی در آسمان، که گویی خودِ مسیحِ خداوندِ عزیزِ ما با ما چنین رفتار کرده است.